Również wystarczy się przyjrzeć się temu zmieniały technologie przygotowywania bieżni a nawet bramek piłkarskich. Do dziedzin sporu, w których zmiany technologiczne są najbardziej widoczne należy speedway, czyli popularny żużel.

Speedway – motocykle i ubiory

Początki żużla sięgają pierwszych lat ubiegłego wieku. Ścigano się wtedy na zwykłych, drogowych motocyklach, niejednokrotnie torach trawiastych.

Z czasem motocykle zaczęto przystosowywać do tego sportu, zaś zawody zaczęły się odbywać głównie na torach z pokruszonego żużlu.

Obecnie maszyny żużlowe są przystosowane do jazdy w lewo, choć mogą skręcać w prawo. Nie posiadają skrzyni biegów. Wyposażone są (obowiązkowo) w deflektor pełniący rolę błotnika. W zawodach motocykle muszą mieć określoną wagę (nie mniejszą niż 77 kg) oraz opony z homologacją.

Ciekawa jest historia motocykli żużlowych, bowiem aktualnie jedynym producentem jest czeska „Java”, która wykorzystuje przy produkcji części wykonywane przez innych producentów, choćby silnik włoskiego Marzotto lub szwajcarskiego GTR.

W latach 80. był taki okres, kiedy to Javy siadały na prostej za przyczyną silników japońskich. Ciekawostką może być to, że i Polacy produkowali motocykl żużlowy WSK FIZ z lat 1953-1954.

Również ubiory uległy zasadniczej zmianie – przez długie lata były skórzane, obecnie dominują wykonane są z kevlaru.

Tor, czyli totalna rewolucja

Polska jest światową potęgą żużlową, obok między innymi – Danii, Szwecji, Wielkiej Brytanii, Rosji, Czech i USA. Co ciekawe niezbyt wiele w tej dziedzinie mówi się ostatnio o Nowej Zelandii, która w latach 80. miała kilkakrotnego mistrza świata Ivana Maugera (chociaż nadal mają w tym kraju prężną ligę speedwaya). W Polsce jest kilka dobrze przygotowanych torów i odbywają się na nich ważne zawody, również międzynarodowe.

Mimo to mamy tu do czynienia z pewnym paradoksem – nazwa „żużel” przestaje być powoli adekwatna do realiów tego sportu. Tory żużlowe w większości zastąpione zostały wykonywanymi z innych materiałów. Żużel jest już rzadkością. Zastępuje go między innymi sproszkowany granit.

W sporcie żużlowym nie są dopuszczane nawierzchnie twarde, coraz częściej są ustawiane przy torach dmuchane bandy.

The post Speedway czy żużel? first appeared on Nowe Technologie.

Pytanie, wydawałoby się, retoryczne – oczywiście, że od ramy. Ale nie tylko – może zależeć również od wagi kasety (zespołu zębatek tylnych), wagi korby i wagi pedałów. Dla wytrawnym rowerzystów ma znaczenie każdy gram. Mimo to rzeczywiście, w aspekcie wagi, na pierwszym miejscu będzie rama.

Z czego wykonywane są ramy

Oprócz lekkości są jeszcze inne aspekty decydujące o wartości ramy rowerowej. Są to między innymi: granica giętkości, trwałość i zdolność łatwego pochłaniania drgań. Każda, nawet najdroższa rama ma swoje wady i zalety.

Kolarz zawodowy swój rower może unieść dwoma palcami, rama jest bowiem wykonana z lekkiego materiału. W ważniejszych imprezach rowerowych większość rowerzystów dysponuje rowerami, które ważą nie więcej niż 10 kilogramów. Podobno najlżejszy rower świata należy do Niemca Guntera Mai – waży 2,7 kilograma. O takiej wadze zadecydowały nie tylko części wykonane z włókna węglowego (rama), ale również „odchudzanie”, na przykład zmniejszenie ilości zębatek w kasecie.

Wciąż spora grupa rowerów posiada ramy stalowe i takie jednoślady na ogół są najtańsze. Coraz popularniejsze są rowery z ramami aluminiowymi, które są wyraźnie lżejsze od tych z ramami stalowymi. Zresztą o rozpiętości cen rowerów w dużej mierze decyduje to, z jakiego materiału wykonana jest rama. Chociaż (nielekkie) ramy wykonane ze stali chromowo-molibdenowej wykazują się dużą wytrzymałością.

Natomiast mówiąc „ramy aluminiowe” warto jest mieć na uwadze ich zróżnicowanie, choćby pod względem struktury (na przykład z cieniowanymi rurami) oraz rodzaju stopu. Do produkcji ram rowerowych stosowane są bowiem różne stopy aluminium i podobno im więcej składników, tym lepiej.

 Karbonowe tylko dla zawodowców?

Niekoniecznie – rama karbonowa jest głównie dla tych, którzy mają bardziej zasobne kieszenie. Podstawą jest włókno węglowe, które decyduje o wadze ramy i roweru. Niejednokrotnie taka rama waży mniej niż 1 kilogram.

Rury ramy karbonowej bywają łączone łącznikami z innych materiałów, na przykład tytanowych. Do tej pory największym mankamentem ramy karbonowej jest jej kruchość i mała elastyczność powierzchni co się wiąże z małą odpornością na uderzenia punktowe, na przykład w postaci małych kamyków wyskakujących czasem spod kół.

Wydaje się jednak, że przyszłość ram rowerowych leży w karbonowych ale przy udoskonalonych technologiach i mniejszych cenach.

The post Im lżejszy, tym lepszy first appeared on Nowe Technologie.