Mimo to zanim się obejrzymy powszechną scenerię naszego życia w dalszym ciągu będzie opanowywał świat wirtualny i już niekoniecznie na namacalnych ekranach lub w goglach. Wchodząc do sklepu natrafimy na przykład na napisy informacyjne wiszące w powietrzu, będziemy je dodatkowo mogli przesuwać lub rozwijać, szukając na przykład dokładniejszej informacji o asortymencie. To nie mrzonka tu już jest, to się już sprawdziło.

W jednym z hoteli eksperymentowano już z holograficzną recepcjonistką. Niedługo nasze kontakty z rozmówcą nie będą polegały wyłącznie na patrzeniu w wyświetlacz smartfona lub w monitor, tylko będzie nam wyskakiwała na zewnątrz holograficzna sylwetka znajomego.

Są plusy, ale będą i zagrożenia

Prawda jest taka, że kiedy holografia zostanie już dopracowana i łatwo dostępna, może się stać wtedy poważnym zagrożeniem, zarówno w aspekcie podstawowego bezpieczeństwa jednostki, jak i w aspekcie jej wpływu na ludzką psychikę.

Przecież już teraz, kiedy jeszcze nie korzystamy z holografii, niejednemu z nas w pierwszej chwili, stojący przed wejściem do sklepu, kontur zdjęciowy osoby myli się nierzadko z prawdziwą postacią. W natłoku elementów wizualnych w naszej codziennej scenerii (i w przyszłości hologramów) jednostka będzie się czuła coraz bardziej zagubiona i wyalienowana. Dotknie to również wynalazców.

Niewątpliwie nadejdzie szybko taki czas, że nie będzie nam łatwo odróżnić osobę prawdziwą od wirtualnej od androida (vide wspomniany robot erotyczny). Mało tego, wziąwszy pod uwagę fakt, że androidy lub hologramy będą oddziaływały na nasze zmysły, sporej części społeczeństwa odejdzie ochota na naturalny seks. A to już wiąże się z wymieraniem ludzkości. Chociaż…

Chociaż równolegle inni wynalazcy będą pracowali nad jeszcze innymi niż znane do tej pory metodami sztucznego rozmnażania ludzkości.

Mimo to możliwość obserwowania i korzystania z najnowocześniejszych odkryć podsuwających nam świat wirtualny jest frapujące i niejednokrotnie działa jak narkotyk, to mamy jednocześnie przed sobą kolejne, istotne zagrożenia, dotyczące przede wszystkim człowieczej duchwości.

The post O niezawodnej recepcjonistce first appeared on Nowe Technologie.

Kupując takie okulary warto jest zwrócić uwagę, jaki rodzaj filtra inne posiadają, co powinno być podane w liczbach (na przykład  400 z żółtym soczewkami, które rozjaśniają pole widzenia). Mimo to okulary to nie jedyny sposób na ułatwienie widzenia w nocy. Wszyscy słyszeliśmy o noktowizorach, jednak pewnie rzadko kto słyszał o metodach biologicznych, polegających na bezpośredniej ingerencji w gałkę oczną. Są też osoby, które mają predyspozycje do widzenia w ciemnościach.

Najpierw noktowizor

Zacznijmy od tego, że nawet przy pomocy noktowizora nie bylibyśmy wstanie niczego zobaczyć w całkowitej ciemności, gdyby nie było w pomieszczeniu choć odrobiny światła. W najprostszym rozumieniu noktowizor jest bowiem „wzmacniaczem światła”. Dlatego jest wyposażony między innymi w fotokatodę, która przekazuje energię elektronom. Mimo to znaleziono sposób na widzenie w całkowitych ciemnościach, gdyż noktowizory zostały wyposażone w podświetlacze na podczerwień – IRI. Wysyłana przez noktowizor wiązka nie jest widoczna gołym okiem.

Noktowizory mogą mieć różny kształt i mogą być stosowane w różnych sytuacjach, na przykład w postaci peryskopu, teleskopu, lornetki, lunety, czy okularów noktowizyjnych. Noktowizory dzielą się na kilka generacji – od 1 do 4. Generacja 3 i 4 nie jest wskazana do używania w Polsce, zwłaszcza przez myśliwych.

Noktowizory można już podzielić na cyfrowe i analogowe. Te pierwsze są oczywiście coraz bardziej popularne, choćby dlatego, że lepiej w odbiorze „normują” źródło światła, nawet to najsilniejsze. Mankamentem cyfrowych póki co jest krótka trwałość baterii. Są też mniej odporne niż analogowe na warunki środowiskowe. Sprawdzają się zatem lepiej w mieście w obecności silnych źródeł światła.

 Metody biologiczne ułatwiające widzenie w ciemnościach

Dotyczy to właściwie jednej metody, polegającej na wstrzyknięciu do gałki ocznej pewnego specyfiku, który był do niedawna wykorzystywany wyłącznie do leczenia nowotworów. Jest to odpowiednik chlorofilu – Chlorin e6.

U ochotników stwierdzano polepszenie pola widzenia w ciemności nawet do 50 metrów. Na razie jest to jeszcze na etapie testów u naukowców z Kalifornii.

The post Czy możemy lepiej widzieć nocą… first appeared on Nowe Technologie.

Są już dostępne niedrogie drukarki 3D, które pozwalają drukować przestrzennie przede wszystkim modele lub formy. Chociaż, podobnie jak to jest w wypadku drukarek płaskich, i tu wiele zależy od rozdzielczości i programu komputerowego. Również wbrew pozorom, początki drukarek 3D niekoniecznie wiążą się wyłącznie z naszym tysiącleciem.

Krótka historia druku przestrzennego

Za początki druku przestrzennego uważa się wynalazek Charlesa Hulla z 1984 roku, co nazwał on „stereolitografią”. Niedługo po tym, również za sprawą Charlesa Hulla, pojawił się skrót 3D, założył on bowiem firmę 3D System, produkującą pierwsze drukarki 3D. Kolejne przełomy technologiczne następują w tej dziedzinie w latach – 1991, 1999 i 2000, kiedy to staje się już możliwy przestrzenny druk w kolorze.

W 2001 roku powstaje pierwsza rurkowa drukarka 3D, w 2008 staje się głośne na całym świecie wydrukowanie tą metodą pierwszej protezy. Wspomnianą broń palną ktoś podobno wydrukował pięć lat później. W 2013 roku po raz pierwszy zostaje wydrukowany dom.

Drukarki 3D znajdują coraz bardziej powszechne przede wszystkim jako narzędzie do produkcji pojedynczych elementów większych całości, choć już z powodzeniem funkcjonują w przemyśle sprawczym, choćby w produkcji czekoladek.

Drukować można zarówno gotowe produkty, jak i wymagające obróbki.

Jakie materiały są stosowane w drukowaniu 3D

Najpopularniejsze są wszelkie tworzywa sztuczne, zwłaszcza w domowych warunkach. W przemyśle wykorzystuje się różnego rodzaju kompozyty, beton, papier, żywicę, żelazo a nawet produkty spożywcze, choćby cukier i czekoladę.

Jak działają drukarki 3D?

Pomijając niezbędny aspekt przestrzenności, również drukarki 3D charakteryzują różnymi walorami. Część z nich przystosowana jest do wykorzystania jednolitego materiału, część wykorzystuje różne metody scalania i nacisku. Bardzo często w stapianiu wykorzystywana jest technika laserowa.

Głowna zasada działania to nakładanie materiału warstwami, co musi być wcześniej zaprogramowane. Również w wypadku drukarek 3D możemy mówić o rozdzielczości, ponieważ im cieńsze są nakładane warstwy, tym większa jest dokładność druku.

Drukowanie 3D staje się coraz bardziej precyzyjne i zanim się obejrzymy już będziemy mieli do czynienia w wydrukowaną protezą oka.

The post Czy można wydrukować… oko? first appeared on Nowe Technologie.