Natomiast za przetwarzanie danych osobowych bez zgody ich właściciela grożą istotne kary. Dlatego warto jest wiedzieć co głównie można zaliczyć do danych osobowych.

Co to są dane osobowe?

Ogólna definicja mówi o wszelkich informacjach, które pozwalają zidentyfikować konkretną osobę. Przede wszystkim, może to być nazwisko i adres, także adres mailowy. Może to być numer telefonu. Ale również to mogą być dane typowe wyłącznie dla danej osoby, nazywane „danymi wrażliwymi”. Wśród danych wrażliwych mogą być takie, które wiążą się na przykład z:

• preferencjami seksualnymi (w ogóle z życiem seksualnym);
• cechami fizycznymi (na przyklad ułomnością);
• wyznaniem, poglądami politycznymi, przynależnością do konkretnego ugrupowania;
• stanem zdrowia;
• rasą;
• kodem genetycznym;
• karalnością.

Część tych danych może być przetwarzana jedynie za zgodą ich właściciela, część (w myśl ustawy) może być przetwarzana przez określone instytucje, na przykład służbę zdrowia.

Jak się zabezpieczać?

Na początek warto wiedzieć jakimi sposobami kierują się osoby lub (niestety) firmy, które bezprawnie próbują zdobyć nasze dane, zwłaszcza tak zwane „namiary”. Na pewno opłaci się ustalenie pewnej hierarchii – jakie maile są dla nas istotne? jakie są podejrzane?

Na pewno nie stracimy na tym, kiedy nie będziemy reagowali na pocztę bez treści w nagłówku. Podobnie skorzystamy (i potencjalnie unikniemy przetwarzania naszych danych osobowych) kiedy zignorujemy maile typu: „Kasia z firmy X proponuje” albo maile od nadawców nieznanych mające w nagłówku treść rozpoczynającą się od: „Re:”.

Pułapek jest wiele i pomysłów związanych z bezprawnym zbieraniem naszych danych osobowych jest coraz więcej. Dlatego nie zapomnijmy o odpowiednich hasłach zabezpieczających naszą pocztę – najlepiej nie wymyślanych przez nas samych ale stworzonych przez generator haseł. Dobrze jest mieć różne hasła do każdej poczty, profilu na portalu społecznościowym lub banku.

The post Dane osobowe a internet first appeared on Nowe Technologie.

Mimo to zanim się obejrzymy powszechną scenerię naszego życia w dalszym ciągu będzie opanowywał świat wirtualny i już niekoniecznie na namacalnych ekranach lub w goglach. Wchodząc do sklepu natrafimy na przykład na napisy informacyjne wiszące w powietrzu, będziemy je dodatkowo mogli przesuwać lub rozwijać, szukając na przykład dokładniejszej informacji o asortymencie. To nie mrzonka tu już jest, to się już sprawdziło.

W jednym z hoteli eksperymentowano już z holograficzną recepcjonistką. Niedługo nasze kontakty z rozmówcą nie będą polegały wyłącznie na patrzeniu w wyświetlacz smartfona lub w monitor, tylko będzie nam wyskakiwała na zewnątrz holograficzna sylwetka znajomego.

Są plusy, ale będą i zagrożenia

Prawda jest taka, że kiedy holografia zostanie już dopracowana i łatwo dostępna, może się stać wtedy poważnym zagrożeniem, zarówno w aspekcie podstawowego bezpieczeństwa jednostki, jak i w aspekcie jej wpływu na ludzką psychikę.

Przecież już teraz, kiedy jeszcze nie korzystamy z holografii, niejednemu z nas w pierwszej chwili, stojący przed wejściem do sklepu, kontur zdjęciowy osoby myli się nierzadko z prawdziwą postacią. W natłoku elementów wizualnych w naszej codziennej scenerii (i w przyszłości hologramów) jednostka będzie się czuła coraz bardziej zagubiona i wyalienowana. Dotknie to również wynalazców.

Niewątpliwie nadejdzie szybko taki czas, że nie będzie nam łatwo odróżnić osobę prawdziwą od wirtualnej od androida (vide wspomniany robot erotyczny). Mało tego, wziąwszy pod uwagę fakt, że androidy lub hologramy będą oddziaływały na nasze zmysły, sporej części społeczeństwa odejdzie ochota na naturalny seks. A to już wiąże się z wymieraniem ludzkości. Chociaż…

Chociaż równolegle inni wynalazcy będą pracowali nad jeszcze innymi niż znane do tej pory metodami sztucznego rozmnażania ludzkości.

Mimo to możliwość obserwowania i korzystania z najnowocześniejszych odkryć podsuwających nam świat wirtualny jest frapujące i niejednokrotnie działa jak narkotyk, to mamy jednocześnie przed sobą kolejne, istotne zagrożenia, dotyczące przede wszystkim człowieczej duchwości.

The post O niezawodnej recepcjonistce first appeared on Nowe Technologie.

Są już dostępne niedrogie drukarki 3D, które pozwalają drukować przestrzennie przede wszystkim modele lub formy. Chociaż, podobnie jak to jest w wypadku drukarek płaskich, i tu wiele zależy od rozdzielczości i programu komputerowego. Również wbrew pozorom, początki drukarek 3D niekoniecznie wiążą się wyłącznie z naszym tysiącleciem.

Krótka historia druku przestrzennego

Za początki druku przestrzennego uważa się wynalazek Charlesa Hulla z 1984 roku, co nazwał on „stereolitografią”. Niedługo po tym, również za sprawą Charlesa Hulla, pojawił się skrót 3D, założył on bowiem firmę 3D System, produkującą pierwsze drukarki 3D. Kolejne przełomy technologiczne następują w tej dziedzinie w latach – 1991, 1999 i 2000, kiedy to staje się już możliwy przestrzenny druk w kolorze.

W 2001 roku powstaje pierwsza rurkowa drukarka 3D, w 2008 staje się głośne na całym świecie wydrukowanie tą metodą pierwszej protezy. Wspomnianą broń palną ktoś podobno wydrukował pięć lat później. W 2013 roku po raz pierwszy zostaje wydrukowany dom.

Drukarki 3D znajdują coraz bardziej powszechne przede wszystkim jako narzędzie do produkcji pojedynczych elementów większych całości, choć już z powodzeniem funkcjonują w przemyśle sprawczym, choćby w produkcji czekoladek.

Drukować można zarówno gotowe produkty, jak i wymagające obróbki.

Jakie materiały są stosowane w drukowaniu 3D

Najpopularniejsze są wszelkie tworzywa sztuczne, zwłaszcza w domowych warunkach. W przemyśle wykorzystuje się różnego rodzaju kompozyty, beton, papier, żywicę, żelazo a nawet produkty spożywcze, choćby cukier i czekoladę.

Jak działają drukarki 3D?

Pomijając niezbędny aspekt przestrzenności, również drukarki 3D charakteryzują różnymi walorami. Część z nich przystosowana jest do wykorzystania jednolitego materiału, część wykorzystuje różne metody scalania i nacisku. Bardzo często w stapianiu wykorzystywana jest technika laserowa.

Głowna zasada działania to nakładanie materiału warstwami, co musi być wcześniej zaprogramowane. Również w wypadku drukarek 3D możemy mówić o rozdzielczości, ponieważ im cieńsze są nakładane warstwy, tym większa jest dokładność druku.

Drukowanie 3D staje się coraz bardziej precyzyjne i zanim się obejrzymy już będziemy mieli do czynienia w wydrukowaną protezą oka.

The post Czy można wydrukować… oko? first appeared on Nowe Technologie.